Franz Kafka w „Na galerii” przedstawia dwie sprzeczne wizje cyrkowej amazonki, widziane oczami obserwatora z galerii. Pierwsza, hipotetyczna scena ukazuje chorą, dziecinną artystkę, bezlitośnie pędzoną do nieustannych występów przez okrutnego szefa, ku uciesze niestrudzonej publiczności. Młody widz mógłby poczuć pragnienie interwencji i powstrzymania tego. Druga wizja to witalna, pełna godności jeźdźczyni, zadowolona ze swej pracy i otoczona troskliwą opieką dyrektora. Konfrontacja z tymi sprzecznymi obrazami sprawia, że obserwator pogrąża się w głębokim, nieświadomym smutku.