„Reise durch den Stillen Ozean” Maxa Buchnera to relacja z podróży napisana pod koniec XIX wieku. Książka opisuje doświadczenia autora, który pełnił funkcję lekarza okrętowego na statku przewożącym migrantów z Europy do Nowej Zelandii. Zagłębia się w wyzwania napotkane podczas rejsu, w tym burze, konflikty międzyludzkie wśród pasażerów oraz różnorodne kultury reprezentowane na pokładzie. Początek narracji przygotowuje grunt pod przygodę, gdy autor wchodzi na pokład statku „Euphrosyne” pośród chaotycznej sceny pasażerów przygotowujących się do wypłynięcia. Gdy płyną wzdłuż Łaby, a następnie wypływają na Morze Północne, statek napotyka trudne warunki pogodowe, co wywołuje mieszankę niepokoju i oczekiwania wśród załogi i emigrantów. Autor zastanawia się nad swoimi motywacjami do poszukiwania przygód na morzu, zestawiając romantyczne wyobrażenie eksploracji z surowymi realiami życia morskiego, podczas gdy pasażerowie zmagają się z chorobą morską i chaosem panującym podczas ich podróży.