„Il fiume Bianco e i Dénka: Memorie” autorstwa G. Beltrame’a to relacja historyczna napisana pod koniec XIX wieku. Dzieło opowiada o doświadczeniach i obserwacjach autora poczynionych podczas jego misyjnych podróży i eksploracji w Afryce Środkowej, w szczególności wzdłuż Białego Nilu i wśród plemion Dénka. Ukazuje zarówno naturalny krajobraz, jak i praktyki kulturowe napotkanych przez niego ludów, odzwierciedlając połączenie przygody i studium etnograficznego. Początek tekstu wprowadza czytelnika w pasję autora do Afryki, którą pielęgnował od młodości, oraz zarysowuje jego wczesne podróże do tego regionu. Opisuje spotkania z miejscową ludnością, w tym z plemionami Dénka, gdzie autor wyraża zarówno podziw dla ich kultury, jak i pragnienie nawrócenia ich na chrześcijaństwo. Warto zauważyć, że Beltrame wspomina swoją podróż wzdłuż Białego Nilu, szczegółowo opisując bujne krajobrazy i bogatą różnorodność biologiczną, którą zaobserwował, a także złożoność wzajemnych relacji między Arabami a