„Życie pająka” Jean-Henri Fabre’a to publikacja naukowa napisana pod koniec XIX wieku. Książka stanowi studium obserwacyjne pająków, koncentrujące się w szczególności na ich zachowaniach, instynktach i rolach ekologicznych. Fabre bada różne gatunki, takie jak Tarantula czarnobrzucha i Krzyżak pasiasty, odkrywając zawiłości ich życia i powszechne błędne przekonania na ich temat. Rozdział początkowy „Życia pająka” wprowadza czytelników w świat Tarantuli czarnobrzuchej, omawiając uprzedzenia wobec pająków i podkreślając niezwykłe zdolności i cechy tego często źle rozumianego stworzenia. Fabre opisuje swoje osobiste obserwacje i techniki polowania na tarantule, szczegółowo przedstawiając budowę ich nor i metody chwytania ofiar. Poprzez fascynujące anegdoty i opisy, ukazuje on sprawność łowiecką tarantuli oraz złożone relacje ekologiczne, jakie pająki utrzymują w swoich środowiskach, przygotowując grunt pod głębsze badanie ich cykli życiowych i zachowań w całej książce.