„Dublińczycy” Jamesa Joyce’a to zbiór piętnastu opowiadań napisanych w latach 1904-1907 i opublikowanych w 1914 roku. Osadzone w Dublinie z początku XX wieku, historie te przedstawiają życie irlandzkiej klasy średniej przez pryzmat paraliżu i rozczarowania. Joyce podsuwa lustro swoim rodakom, eksplorując tematy nacjonalizmu, katolicyzmu i brytyjskiego panowania. Zbiór rozwija się chronologicznie, od dzieciństwa po życie publiczne, a bohaterowie doświadczają chwil nagłego samopoznania. Każde opowiadanie przedstawia życie naznaczone stagnacją, niespełnionymi marzeniami i walką o duchowe wyzwolenie w mieście, które znalazło się na rozdrożu historii.