„Żółta Tapeta” Charlotte Perkins Gilman to opowiadanie opublikowane w styczniu 1892 roku. To przełomowe dzieło literatury feministycznej i horroru śledzi losy kobiety uwięzionej w pokoju dziecinnym przez jej męża-lekarza, który traktuje to jako formę leczenia jej „tymczasowej depresji nerwowej”. Zabroniono jej pracować i pisać, więc dokumentuje swoje doświadczenia w tajnych wpisach do dziennika. Nie mając nic, co mogłoby zająć jej umysł poza niepokojącą, żółtą tapetą w pokoju, popada w szaleństwo, ogarnięta obsesją na punkcie jej dziwnych wzorów i postaci, które w niej dostrzega.