'Dzieci w lesie' Anonima to tradycyjny wiersz lub ballada napisana pod koniec XVII lub na początku XVIII wieku. Ten poemat narracyjny opowiada tragiczną historię dwójki niewinnych dzieci pozostawionych na łaskę ich okrutnego wuja, podkreślając motywy zdrady, straty i boskiej sprawiedliwości. Historia rozpoczyna się od śmierci zamożnego dżentelmena i jego żony, którzy zostawiają po sobie dwójkę małych dzieci: chłopca i dziewczynkę. Ich wuj, który przysięgał się nimi opiekować, zamiast tego knuje spisek, by je zamordować dla ich spadku. Gdy dzieci wyruszają w podróż z najętymi zbirami, ich niewinne rozmowy zmiękczają serce jednego z zabójców, prowadząc do wewnętrznego konfliktu, którego wynikiem jest ostateczne porzucenie dzieci w lesie. Tragicznie ulegają one głodowi i zimnu, podczas gdy ich wujek staje w obliczu gniewu boskiej sprawiedliwości za swoją zdradę, co prowadzi do jego własnego upadku. Ostatecznie to rudzik, ptak, zakopuje dzieci pod liśćmi, symbolizując ich niewinność i trag