„Starożytny Wschód” D. G. Hogartha to opracowanie historyczne, prawdopodobnie napisane na początku XX wieku. Książka przede wszystkim analizuje różne cywilizacje i rozwój społeczny na starożytnym Bliskim Wschodzie w kluczowych okresach, koncentrując się na zmianach politycznych, kulturowych i geograficznych od około 1000 roku p.n.e. i później. Ocenia, jak te starożytne społeczeństwa współdziałały ze sobą i jak ich dziedzictwo ukształtowało współczesne rozumienie regionu. Na początku „Starożytnego Wschodu” autor przedstawia przegląd tego, co obejmuje termin „Wschód”, wyjaśniając, że nie należy go rozumieć w kategoriach współczesnej geografii, lecz tak, jak był postrzegany w starożytności. Część wstępna szczegółowo omawia dynamiczny i rozdrobniony krajobraz polityczny Azji Zachodniej około 1000 roku p.n.e., podkreślając brak wielkich imperiów i zamiast tego prezentując mozaikę mniejszych państw. Omówione są ruchy różnych plemion i ludów, w tym migracje semickie, oraz przedstawione kluczo