„Human Nature and Other Sermons” Josepha Butlera to zbiór dyskursów teologicznych napisanych na początku XVIII wieku. Dzieło to zgłębia złożoność ludzkiej natury z perspektywy filozoficznej i moralnej, badając, jak jednostki odnoszą się do samych siebie i do społeczeństwa pod przewodnictwem sumienia i życzliwości. Spostrzeżenia Butlera kwestionują pojęcie miłości własnej, argumentując zamiast tego za dwoistą skłonnością zarówno do samozachowania, jak i altruizmu jako fundamentalnego aspektu ludzkiej egzystencji. Na początku zbioru, otwierające kazanie skupia się na temacie ludzkiej natury, odzwierciedlonej w tekście biblijnym z Listu do Rzymian. Butler argumentuje, że istoty ludzkie są z natury stworzeniami społecznymi, zaprojektowanymi zarówno dla osobistego dobrobytu, jak i dobrobytu innych. Podkreśla on naturalne zasady życzliwości i namysłu w jednostkach, które prowadzą je ku cnotliwemu zachowaniu. Kazanie przedstawia porównanie między dążeniem jednostki do własnego interesu a jej