„Sztuki Sofoklesa: Król Edyp; Edyp w Kolonos; Antygona” to zbiór klasycznych greckich tragedii, prawdopodobnie napisanych w V wieku p.n.e. Centralne motywy to los, wolna wola i tragiczne konsekwencje ludzkich czynów, skupiające się głównie wokół życia Edypa i jego rodziny, ukazujące jego upadek i klątwy nękające jego ród. Otwarcie „Króla Edypa” przenosi nas do Teb, gdzie król Edyp dowiaduje się o niszczycielskiej pladze, która dotyka jego miasto. Gdy przysięga odnaleźć przyczynę, jest zdeterminowany odkryć prawdę, co prowadzi go na ścieżkę samopoznania i przerażających odkryć dotyczących jego tożsamości i przeszłości. Wprowadzone postacie, w tym kapłan, Kreon i niewidomy wieszcz Tejrezjasz, zapowiadają tragiczny rozwój losów Edypa, zwłaszcza gdy zaczynają dominować tematy pychy i przeznaczenia, stanowiąc podstawę dla rozwijającej się tragedii. Błagania obywateli Teb podkreślają desperację poddanych Edypa, przedstawiając go jako zdolnego, lecz ostatecznie skazanego na zagładę przywódcę.