„Kultura i Anarchia” autorstwa Matthew Arnolda to zbiór esejów, które po raz pierwszy ukazały się w latach 1867–68, a następnie zostały wydane jako książka w 1869 roku. Arnold argumentuje, że kultura to „studium doskonałości” i definiuje ją jako dążenie do „tego, co najlepsze, co zostało pomyślane i powiedziane na świecie”. Opowiada się za kulturą jako rozwiązaniem problemów społecznych, promując ideały „słodyczy i światła”, jednocześnie krytykując różne klasy społeczne. Dzieło to wprowadziło wpływowe terminy, takie jak Barbarzyńca i Filister, które kształtowały debatę kulturową przez prawie stulecie.