„Dusza człowieka w socjalizmie” Oscara Wilde’a to esej opublikowany w 1891 roku. Wilde przedstawia libertariańsko-socjalistyczną wizję, która kwestionuje konwencjonalną dobroczynność i kapitalizm. Twierdzi, że ubóstwo uniemożliwia ludziom realizację ich prawdziwego potencjału, a życzliwy altruizm jedynie przedłuża cierpienie, zajmując się symptomami zamiast przyczynami. Wilde opowiada się za społeczeństwem socjalistycznym, które znosi własność prywatną, uwalniając jednostki od trosk materialnych, aby mogły dążyć do twórczego samorozwoju i ekspresji artystycznej. Postrzega on socjalizm jako drogę do prawdziwego indywidualizmu, a nie autorytarnej kontroli.