„Natura” Ralpha Waldo Emersona to obszerny esej opublikowany w 1836 roku. To fundamentalne dzieło wprowadza transcendentalizm, system wierzeń postulujący, że boskość przenika naturę i że rzeczywistość można zrozumieć poprzez badanie świata naturalnego. Emerson dzieli naturę na cztery sfery — Towar, Piękno, Język i Dyscyplinę — badając, jak ludzie odnoszą się do swojego środowiska. Argumentuje, że prawdziwe połączenie z naturą wymaga samotności, z dala od społecznych rozpraszaczy, co pozwala jednostkom doświadczyć duchowej pełni i zjednoczyć się z Istotą Uniwersalną.