„Fēngshì Wénjiàn Jì” autorstwa Yan Fenga to historyczny zapis, prawdopodobnie spisany pod koniec dynastii Tang. Dzieło to wydaje się opisywać rozwój i ewolucję różnych nauk filozoficznych, ze szczególnym uwzględnieniem taoizmu i konfucjanizmu. Tekst zagłębia się w początki języka pisanego w Chinach oraz w kontekst historyczny otaczający kluczowe postacie i wydarzenia w historii Chin, wzbogacając tym samym zrozumienie czytelników tych fundamentalnych filozofii. Początek tekstu przedstawia korzenie taoizmu, śledząc jego pochodzenie od legendarnego Żółtego Cesarza do Laozi, oraz bada zmienną dominację konfucjanizmu w różnych okresach cesarskich Chin. Podkreśla istotne wydarzenia historyczne, takie jak ponowne pojawienie się taoizmu za panowania niektórych cesarzy i budowę świątyń, malując tym samym obraz ówczesnego krajobrazu filozoficznego i religijnego. Ponadto narracja porusza również kwestię rozwoju języka pisanego, ilustrując wzajemne oddziaływanie kultury i języka w kształtowaniu chińskiej cywilizacji.