„御製廣寒殿記” autorstwa cesarza Chin Ming Xuanzonga i Jiao Weia to zapis historyczny, prawdopodobnie spisany na początku XV wieku. Książka ta przedstawia szczegółową refleksję nad znaczeniem Guanghandian, królewskiego cudu architektury, położonego wśród majestatycznych wzgórz i gór regionu Pekinu. Służy zarówno jako hołd dla dziedzictwa poprzednich cesarzy, jak i osobista narracja myśli autora na temat rządzenia, historii i naturalnego piękna otaczającego pałac. W tym zapisie cesarz Ming Xuanzong relacjonuje znaczącą wizytę w Guanghandian i zastanawia się nad jego historycznym i kulturowym znaczeniem. Łączy go z poprzednimi dynastiami, w szczególności komentując dziedzictwo i porażki dynastii Song i Yuan. Poprzez poetycki i opisowy język tekst oddaje zapierającą dech w piersiach scenerię i architektoniczny splendor Guanghandian, symbolizując cesarską potęgę i ciągłość. Co więcej, jest on przesiąknięty filozoficznymi rozważaniami cesarza na temat cnoty, rządzenia i obowiązków przywódczych, podkreślając głębokie poszanowanie dla historii i zaangażowanie w sprawiedliwe rządy dla pomyślności narodu.