"聊齋志異" Songlinga Pu to zbiór klasycznych chińskich opowiadań, tworzony między wczesnymi latami 70. XVII wieku a początkiem XVIII wieku. Dzieło to, zawierające niemal 500 "cudownych opowieści", zaciera granice między nadprzyrodzoną a codzienną rzeczywistością, zgłębiając namiętne uwikłania emocjonalne poprzez historie o duchach, lisach i zjawach. Księga powstawała przez ponad czterdzieści lat i krążyła w formie manuskryptów wśród przyjaciół, zanim została po raz pierwszy opublikowana w 1766 roku. Krytycy chwalili jej alegoryczną głębię, technikę literacką i romantyczny styl, co ugruntowało jej pozycję jako najbardziej uznanego zbioru chińskich opowieści o zjawiskach nadprzyrodzonych tej epoki.