„聊齋志異” Songlinga Pu to zbiór klasycznych chińskich opowiadań napisanych między wczesnymi latami 70. XVII wieku a wczesnymi latami 1700. Składające się z niemal 500 „cudownych opowieści”, dzieło to zaciera granice między nadprzyrodzonością a codzienną rzeczywistością, eksplorując namiętne uwikłania emocjonalne poprzez historie o duchach, lisach i zjawach. Pisane przez ponad czterdzieści lat, krążyło w formie manuskryptów wśród przyjaciół, zanim zostało po raz pierwszy opublikowane w 1766 roku. Krytycy chwalili jego alegoryczną głębię, technikę literacką i romantyczny styl, co ugruntowało jego pozycję jako najbardziej uznanego zbioru chińskich opowieści o zjawiskach nadprzyrodzonych swojej epoki.