„大唐三藏取經詩話” (Poetyckie Opowieści o Wyprawie Mnicha Tang Sānzànga po Sutry) różnych autorów to zbiór wierszy narracyjnych inspirowanych słynną podróżą mnicha Xuánzànga do Indii w czasach dynastii Tang. Powstałe w epoce wczesnonowożytnej lub nowożytnej, dzieło to zagłębia się w tematykę poszukiwania buddyjskich pism świętych i przygód, które rozwijają się po drodze, przedstawiając takie znaczące postacie jak sam Xuánzàng oraz mityczny Małpi Król, Sun Wukong. Narracja śledzi Xuánzànga i jego towarzyszy, którzy wyruszają w niebezpieczną podróż pełną nadprzyrodzonych wyzwań i magicznych spotkań, dążąc do duchowego oświecenia i świętych tekstów. Podczas swoich podróży spotykają różnorodne istoty, zarówno stworzenia, jak i postacie niebiańskie, z których każda stawia przed nimi próby sprawdzające ich siłę, wiarę i determinację. Opowieść przeplata poezję z prozą, aby zbadać lekcje moralne i duchowe, a także koleżeństwo, które rozwija się wśród podróżującej grupy, ostatecznie prowadząc ich do sukcesu w zdobyciu świętych pism, przeznaczonych dla dobra ludzi w Chinach.