„白兔記” autorstwa I Minga to historyczna sztuka, prawdopodobnie napisana pod koniec XIX wieku. Fabuła koncentruje się głównie wokół postaci Liu Zhi Yuana, który mierzy się z serią trudności i nieszczęść, w tym konfliktami rodzinnymi i wyzwaniami społecznymi, dążąc jednocześnie do lepszej przyszłości i próbując znaleźć swoje miejsce w świecie. Na początku sztuki poznajemy Liu Zhi Yuana, który przeżywa zawirowania, zmagając się ze swoją przeszłością i nieszczęściami w srogą, mroźną zimę. Rozmyśla o swoich rodzinnych zmaganiach, będąc wypędzonym przez ojczyma i zmuszonym do życia w niedostatku. W tej początkowej części Liu spotyka przyjaciół i członków rodziny, którzy ucieleśniają różnorodne archetypy społeczne, tworząc żywy obraz człowieka zmagającego się z życiem w szerszej narracji o dynamice społecznej, pokrewieństwie i osobistych ambicjach. Interakcje są nasycone tradycyjnymi elementami scenicznymi i poetyckim językiem, nadając ton, który łączy w sobie smutek, determinację i nadzieję na przyszłe odkupienie.