„Biały Zając” (Baitu Ji) autorstwa I Minga to sztuka historyczna, prawdopodobnie napisana pod koniec XIX wieku. Fabuła koncentruje się głównie wokół postaci Liu Zhi Yuana, który mierzy się z serią trudności i nieszczęść, w tym konfliktami rodzinnymi i wyzwaniami społecznymi, dążąc jednocześnie do lepszej przyszłości i próbując znaleźć swoje miejsce w świecie. Na początku sztuki poznajemy Liu Zhi Yuana, który podczas srogiej, mroźnej zimy przeżywa wewnętrzny zamęt, zmagając się ze swoją przeszłością i dotykającymi go nieszczęściami. Rozmyśla o swoich rodzinnych zmaganiach, będąc wygnanym przez ojczyma i zmuszonym do życia w niedostatku. W tej początkowej części Liu spotyka przyjaciół i członków rodziny, którzy ucieleśniają różne archetypy społeczne, tworząc żywy portret zmagającego się człowieka w szerszej narracji o dynamice społecznej, więzach rodzinnych i osobistych ambicjach. Interakcje przesiąknięte są tradycyjnymi elementami performatywnymi i poetyckim językiem, nadając ton, który