"Ironia Pozorów" Macieja Łubieńskiego to powieść, prawdopodobnie napisana pod koniec XIX wieku. Narracja skupia się wokół tematów ubóstwa, ambicji i dylematów moralnych, z którymi zmagają się bohaterowie, ze szczególnym uwzględnieniem młodego człowieka stojącego przed nagłą szansą, która może na zawsze odmienić jego los. Otwarcie przedstawia ponure otoczenie pełne kontrastów między bogactwem a nędzą, odzwierciedlając szersze konflikty społeczne tamtych czasów. Na początku powieści czytelnik poznaje spokojne, choć ponure miasto, które stopniowo budzi się do życia wraz ze światłem dnia. Spotykamy młodego mężczyznę, który wraca na skromnie umeblowany strych, co ujawnia jego niedawne niepowodzenie w poszukiwaniu pracy oraz głęboko zakorzenione ubóstwo. W środku swojej ponurej egzystencji odkrywa zgubiony portfel wypełniony znaczną sumą pieniędzy, co wywołuje w nim wewnętrzną walkę moralną. Rozdarty między pokusą zatrzymania bogactwa, które mogłoby zapewnić szansę na lepsze życie, a etycznym dylematem oddania go prawowitemu właścicielowi, przeżywa burzliwy wewnętrzny konflikt, który podkreśla jego desperację, aspiracje oraz stanowi komentarz społeczny na temat natury bogactwa i uczciwości.