„Ironia Pozorów” Macieja Łubieńskiego to powieść prawdopodobnie napisana pod koniec XIX wieku. Narracja koncentruje się wokół tematów ubóstwa, ambicji i dylematów moralnych, z którymi zmagają się bohaterowie, ze szczególnym uwzględnieniem młodego mężczyzny, który staje w obliczu nagłej szansy mogącej na zawsze odmienić jego los. Wstęp wprowadza ponurą scenerię, pełną kontrastów między bogactwem a nędzą, odzwierciedlając szersze konflikty społeczne epoki. Na początku powieści czytelnik zostaje wprowadzony do spokojnego, lecz ponurego miasteczka, które stopniowo budzi się do życia wraz z nadejściem dnia. Spotykamy młodego mężczyznę, który wraca na skromnie umeblowany strych, co ujawnia jego niedawne, nieudane poszukiwania pracy i głębokie ubóstwo. Wśród tej ponurej egzystencji odkrywa zgubiony portfel, wypełniony znaczną sumą pieniędzy, co wywołuje w nim wewnętrzną walkę moralną. Rozdarty między pokusą zatrzymania majątku, który mógłby zapewnić mu szansę na lepsze życie, a etycznym dylem