„Jeden miesiąc życia: utwory prozą” Ludwika Brunera to zbiór prozy, który prawdopodobnie powstał na początku XX wieku. Tekst śledzi losy Jana Stena, młodego polskiego emigranta mieszkającego w Paryżu, który zmaga się z uczuciem izolacji, obserwuje życie w tętniącym życiem mieście i buduje relacje z przyjaciółmi oraz nowymi znajomymi. Zbiór porusza tematy miłości, wykorzenienia i egzystencjalnych zmagań młodości. Początek zbioru przedstawia Jana poprzez serię listów, które pisze do swojej siostry Wandy. W listach tych Jan zastanawia się nad swoimi doświadczeniami od przyjazdu do Paryża, opisując swoje zmagania z chorobą, interakcje społeczne oraz narastające uczucia odłączenia i tęsknoty. Opisuje spotkania ze starymi przyjaciółmi, poruszanie się po tętniących życiem ulicach Paryża oraz interakcje z kolegą-studentem Turskim i młodą kobietą o nazwisku Zaleska. Jan zmaga się ze swoimi emocjami, wspominając zazdrość i lęk egzystencjalny, ponieważ bardziej pochłaniają go własne myśli niż tętniące życiem otoczenie. Ta początkowa sekcja przygotowuje grunt pod głębsze badanie psychiki Jana w całym zbiorze, podkreślając kontrast między energią miasta a jego wewnętrznymi konfliktami.