"Jeden miesiąc życia: utwory prozą" Ludwika Brunera to zbiór dzieł prozatorskich, prawdopodobnie napisanych na początku XX wieku. Tekst śledzi losy Jana Stena, młodego polskiego emigranta mieszkającego w Paryżu, który zmaga się z poczuciem izolacji, obserwacjami życia w tętniącym życiem mieście oraz swoimi relacjami z przyjaciółmi i nowymi znajomymi. Zbiór porusza tematy miłości, wykorzenienia i egzystencjalnych zmagań młodości. Otwarcie zbioru przedstawia Jana poprzez serię listów, które pisze do swojej siostry, Wandy. W listach tych Jan zastanawia się nad swoimi doświadczeniami od przybycia do Paryża, opisując swoje zmagania z chorobą, interakcje społeczne oraz ewoluujące uczucia oderwania i tęsknoty. Opisuje spotkania ze starymi przyjaciółmi, poruszanie się po ruchliwych ulicach Paryża oraz swoje kontakty z kolegą studentem, Turskim, i młodą kobietą o nazwisku Zaleska. Jan zmaga się ze swoimi emocjami, wymieniając zazdrość i lęk egzystencjalny, ponieważ bardziej pochłaniają go własn