"Balady i romanse" Adama Mickiewicza to zbiór ballad wydany w 1822 roku w Wilnie jako część jego pierwszego tomu poezji. Uważany za początek gatunku ballady w literaturze polskiej i manifest polskiego Romantyzmu, utwór ten przedstawia czternaście wierszy, w których to, co nadprzyrodzone, przenika codzienną rzeczywistość. Osadzone w konkretnych historycznych miejscach, ballady te kwestionują racjonalizm Oświecenia, przedstawiając świat, w którym tajemnicze siły osądzają ludzkie czyny i egzekwują porządek moralny, tworząc atmosferę niesamowitości poprzez światło księżyca, dziką przyrodę i starożytne krajobrazy.