„Menazerya ludzka” Gabrieli Zapolskiej to powieść napisana pod koniec XIX wieku. Historia przedstawia różnorodnych bohaterów, koncentrując się głównie na Żabusi, pełnej życia i radosnej kobiecie, której niewinność i urok roztaczają ciepło w jej rodzinie, wraz z mężem Rakiem i córką Nabuchodonozor. To studium życia domowego zestawia niewinność Żabusi z mroczniejszymi nurtami dorosłych relacji, które zdają się czaić tuż pod powierzchnią. Początek powieści zanurza czytelnika w żywiołowym i beztroskim świecie Żabusi, która jest przedstawiona jako swobodna i kochająca matka i żona, ucieleśniająca kobiecość i domowe szczęście. Kiedy oddaje się żartobliwym przekomarzaniom z mężem i córką, jej zaraźliwy śmiech i frywolne wybryki tworzą fasadę szczęścia. Jednak momenty introspekcji ujawniają głębsze społeczne krytyki małżeństwa i wierności, zwłaszcza poprzez jej refleksje literackie, takie jak dezaprobata dla Emmy Bovary. To złożone wzajemne oddziaływanie niewinności, dynamiki rodzinnej i rysującego się pytania o wierność małżeńską przygotowuje grunt pod narrację bogatą w komentarz społeczny, wpleciony w domowe życie Żabusi.