„Красавице, которая нюхала табак” Aleksandra Siergiejewicza Puszkina to dzieło poetyckie stworzone na początku XIX wieku, wpisujące się w epokę Romantyzmu w literaturze. Wiersz ten zgłębia tematy piękna, pożądania oraz osobliwego uroku związanego z używaniem tytoniu, eksplorując kontrasty między powabem natury a ludzkimi pragnieniami. Wiersz przedstawia podmiot liryczny, który jest urzeczony piękną kobietą o imieniu Klymena, ubolewając nad jej niezwykłą preferencją wdychania tytoniu zamiast tradycyjnych kwiatów, które kiedyś ceniła. Podmiot liryczny błądzi przez serię kapryśnych obrazów, kontrastując wybór ukochanej z różnymi postaciami, od starszego profesora po młodego dragona, z których każdy jest pochłonięty własnymi rytuałami tytoniowymi. Przez cały utwór podmiot liryczny wyraża tęsknotę za przemianą, fantazjując o byciu tytoniem, który kobieta tak bardzo ceni, co ilustruje połączenie pożądania i melancholii. Ostatecznie, utwór oddaje istotę nieosiągalnej miłości, ukazując zarówno podziw, jak i poczucie rezygnacji wobec słodko-gorzkiej natury tęsknoty.