„Красавице, которая нюхала табак” Aleksandra Siergiejewicza Puszkina to dzieło poetyckie stworzone na początku XIX wieku, wpisujące się w epokę romantyzmu. Wiersz ten zgłębia tematy piękna, pożądania oraz osobliwego uroku związanego z zażywaniem tytoniu, badając kontrasty między powabem natury a ludzkimi pragnieniami. Podmiot liryczny jest urzeczony piękną kobietą imieniem Klimena i ubolewa nad jej nietypowym upodobaniem do wdychania tytoniu zamiast tradycyjnych kwiatów, które kiedyś preferowała. Wędruje on przez serię kapryśnych obrazów, przeciwstawiając wybór ukochanej różnym postaciom – od starszego profesora po młodego dragonu, z których każdy pogrążony jest we własnych rytuałach tytoniowych. Przez cały czas podmiot liryczny wyraża tęsknotę za przemianą, fantazjując o tym, by stać się tytoniem, który kobieta tak bardzo ceni, ilustrując połączenie pragnienia i melancholii. Ostatecznie, utwór ten oddaje istotę nieosiągalnej miłości, ukazując zarówno podziw, jak i poczucie rezygnacji