Igła do cerowania wyobraża sobie, że jest wyjątkową igłą do szycia, pełną dumy i poczucia własnej wartości. Choć jej zadaniem jest cerowanie pantofli, uważa tę pracę za zbyt pospolitą, a siebie za zbyt delikatną na takie zajęcia. Kiedy pęka, nie traci swojego zadufania, wręcz przeciwnie – zyskuje nową perspektywę, gdy kucharka wpina ją w szal niczym broszkę. W tym nowym otoczeniu, igła czuje się jeszcze bardziej wyróżniona i szczęśliwa, pewna, że osiągnęła szczyt zaszczytów, mimo że jej dalsze losy mogą okazać się nieprzewidywalne. Opowieść o jej nieugiętej pysze i zuchwałości.